توضیحات

خاویر کرمنت در کتاب بیشعوری ،مارا از بزرگترین بیماری تاریخ بشریت ،یعنی بیشعوری آگاه می کند. اگر خودتان از این بیماری رنج می برید یا در میان بیشعورها گیر افتاده اید ،این کتاب ،راهنمای خوبی ست برای رهایی از این فاجعۀ بزرگ !

کتاب بیشعوری را می توان در دستۀ کتاب های روانشناختی قرار داد که با زبانی طنزالود ،راهکارهایی مفید و عملی برای خلاص شدن از شر بیشعوران اطرافمان معرفی کرده است .

“اما بیشعور ها دقیقاً چه کسانی هستند ؟“

شاید اینطور فکر کنید که بیشعورها ،آدمهایی نادان و احمق هستند که با حماقت هایشان باعث آسیب به دیگران می شوند؛اما حقیقت چیز دیگری ست.

همۀ بیشعورهای تاریخ که بزرگترین آسیب هارا به بشریت وارد کرده ند ،آدم های باهوش و پرمدعایی بوده اند که برخلاف ظاهر آراسته و موقعیت اجتماعی خوبشان ،آگاهانه به حقوق دیگران تجاوز می کردند ،بدون توجه به احساسات طرف مقابلشان هرحرفی می خواستند می زدند و هرکاری دلشان خواسته انجام می دادند…!

اما خاویر کرمنت اینجاست تا راه مقابله با این دسته بیماران باهوش و از خودراضی را به ما یاد دهد؛حتی اگر خودتان یکی از آنها باشید …!

خواندن کتاب بیشعوری را به کسانی پیشنهاد می کنیم که : 

به کتاب های روانشناختی علاقمندند و در احساس می کنند با آدم های بیشعور سروکار دارند و نمی دانند بهترین شیوۀ برخورد با این دست آدم ها چیست ؟ خاویر کلمنت به شما یاد می دهد بهترین برخورد با آدم های بیشعور را از خود نشان دهید . 

نظر منتقدان درمورد کتاب بیشعوری : 

•  یکی از بامزه ترین کتاب های دهه. (Amazon) 
•  کامل ترین اثر در میان کتاب های خودپروری . (Barnes & Noble) 
•  انقلابی در کتاب های خودپروری. (Research Gate) 

جملات طلایی کتاب بیشعوری :

• دلی بزرگ دارم،آنقدر که همه ی اسکناس های جهان در آن جا می شوند. 
• آدم بیشعور اگر بعد از مرگ تناسخ یابد ،باز هم بیشعور خواهد ماند . 
• به جای تولید ناخالص ملی،نسل جدیدی از بیشعور های خالص ملی تولید می کنیم . 
• اگر بیشعورها عاشق می شوند ،فقط به یک دلیل است : می خواهند در هیچ چیز کم نیاورند،از جمله عشق . 
• بزرگترین راز خلقت این نیست که خدا چرا جهان را خلق کرده ،بلکه این است که چرا بیشعور ها را انقدر منفور و گستاخ آفریده . 

تکه هایی از متن کتاب بیشعوری :

اگر رسیدن به این مرحله کشف حقیقت، واقعی و طبیعی باشد، حس آزادی مسرت‌بخشی پس از آن بیشعور را در بر می‌گیرد. به این مرحله با زور نمی‌توان رسید و متأسفانه این چیزی است که اعضای خانواده، همکاران و دوستان معمولاً درنظر نمی‌گیرند. آنها در رویارویی با اعمال و رفتار یک بیشعور، بدون ملاحظه می‌گویند «تو بیشعوری»، اما تا زمانی که بیشعور برای شنیدن این جمله آمادگی لازم را نداشته ‌باشد، یک گوشش در است و آن یکی دروازه و خواهد گفت: «درش را بگذار!».

این همان چیزی است که در روان‌پزشکی به آن انکار می‌گویند و نه‌ تنها برای درمان بیشعورها، بلکه برای درمان همه مبتلایان به اعتیاد، بزرگ‌ترین مانع محسوب می‌شود؛ ولو اینکه رفتار آن‌ها برای تمام اطرافیانشان اظهرمن‌الشمس باشد، باز هم بیشعورها از قبول واقعیت سر باز می‌زنند. آن‌ها با توجیهات و پاسخ‌هایی از این قبیل سعی در کتمان حقیقت و طفره‌رفتن می‌کنند:

«من فقط ظاهر کارهام مثل بیشعورهاست».
«از تو که بیشعورتر نیستم».
«کافر همه را به کیش خود پندارد».
«اصلا همینه که هست».
«نیازی به درمان ندارم، خودم از پسش برمی‌آیم».
«اگر دوستم داری تحمل کن».